Header Ads

Δημήτρης Διαμαντίδης:Τα πρώτα γενέθλια εκτός παρκέ

Σήμερα 6/5, είναι τα γενέθλια, ενός από τους μεγαλύτερους αθλητές που ανέδειξε η χώρα και τίμησαν όσο λίγοι την φανέλα του Παναθηναϊκού. Πρόκειται φυσικά για τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Ο 3D, κλείνει τα 37 του χρόνια, εκτός παρκέ πλέον,αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Ίσως είναι παράξενο και για τον ίδιο φέτος , καθώς περνούσε συνήθως τα γενέθλιά του στο παρκέ , με αποκορύφωμα το 2007 όπου αναδείχθηκε MVP του φάιναλ φορ της Αθήνας και κατέκτησε την Ευρωλίγκα για πρώτη φορά στην καριέρα του.


Με αφορμή τα γενέθλια του Διαμαντίδη είναι ευκαιρία , να θυμηθούμε για άλλη μια φορά τα καλύτερα της σπουδαίας του καριέρας. 

Αρχικά όσο μετριόφρων και να ήταν πάντα σαν χαρακτήρας και παρότι δεν έκανε πριν τα 23 του χρόνια το άλμα στην καριέρα του , μόνο η ημερομηνία γέννησης του 6/5/1980,ήταν δείγμα της καριέρας που ακολουθούσε. 

Καθώς,κατά φοβερή σύμπτωση, ήταν η μέρα που ο μεγάλος Νίκος Γκάλης έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Εθνικής ομάδας. 

Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι λοιπόν που ο μικρός Δημήτρης που ήρθε στον κόσμο εκείνη την μέρα , θα ήταν κάτι το ξεχωριστό. 

Περιγραφή της σπουδαίας του καριέρας , έγινε πολλές φορές και από πολλούς, πέρυσι που αποφάσισε να σταματήσει το μπάσκετ,για αυτό εδώ θα θυμηθούμε τις καλύτερες στιγμές , αυτές που μας έκαναν να τον παρακολουθούμε με θαυμασμό.  



Και δεν είναι λίγες, για να παρατεθούν συνοπτικά, αλλά πάρα πολλές. 

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το τρίποντο κόντρα στην Γαλλία το 2005 , που ολοκλήρωσε μια μαγική ανατροπή και ουσιαστικά χάρισε στην Ελλάδα το Ευρωμπάσκετ του 2005; 

Την καταλυτική του παρουσία στην μαγική πενταετία 2004-2009 με συνεχή παρουσία στις υψηλότερες θέσεις των μεγάλων διοργανώσεων; 

Ακόμα , τον ερχομό του στον ΠΑΟ και την συνεργασία του με τον μέγιστο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που τον έκανε τον πιο ολοκληρωμένο παίκτη στην Ευρώπη. 
Τα 3 ευρωπαϊκά σε 6 χρόνια , με το 2007 και το 2011 να έχουν φαρδιά πλατιά την δική του υπογραφή.Την παρουσία του ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή το καλοκαίρι του 2012 . 
Το ότι μέχρι τον τελευταίο αγώνα τα έδινε όλα , ακόμα και αν είχε κατακτήσει τα πάντα. 

Αλλά και μεμονωμένα παιχνίδια , μικρής ή μεγάλης σημασίας, συνήθως μεγάλης βέβαια. 

Η Ολύμπια , η Μάλαγα ,η Σιένα, η Μπαρτσελόνα, ο Ολυμπιακός και τόσες άλλες ομάδες , θυμούνται καλά τα κατορθώματά του εις βάρους τους. 

Επιπλέον ήταν η χαρά του κάθε συμπαίκτη,με τρόπο που μόνο θρυλικοί πλέι μέικερ όπως ο Γιασικεβίτσιους ή ο Τζον Στόκτον είχαν πετύχει. 

Ειδικά οι σέντερ όπως οι Μπατίστ , Λάσμε και Πέκοβιτς , είχαν πετύχει πολλά χάρη στην συνεργασία τους με τον Μήτσο. Το σημαντικότερο είναι όμως , ότι ήταν ένας παίκτης που έβαζε πάνω από το εγώ του την ομάδα . 

Ήξερε τις δυνατότητες του και τα (ελάχιστα)ελαττώματα του και τα χρησιμοποιούσε πάντα για το καλό του συνόλου. 

Long live Δημήτρης Διαμαντίδης λοιπόν και ελπίζουμε στο μέλλον να βρεθεί παίκτης που θα προσφέρει τόσα και με τον μοναδικό του τρόπο. 

Ως τότε θα κοιτάζουμε την οροφή του ΟΑΚΑ και θα βλέπουμε το 13 που μας έχει χαρίσει τόσες χαρές.

Επιμέλεια: Ευθύμης Φασουλάκης